Een gelukkig 2006

Met de stukjes oliebol nog in mijn trui en een beetje rode wijn en restjes franse kaas op mijn broek stap ik het nieuwe jaar in. De eerste uren is het nog onrustig in de lucht. Hier en daar een verdwaalde vuurpijl of een vertraagd rotje verstoren de doodse stilte in de wijk.
De eerste kleine kinderen struinen al door de wijk om de net niet ontplofte vuurwerkresten op te ruimen en er een soort russische roulette mee te gaan spelen.
Elke jaar vraag ik mij weer af wie de rommel in de straat op gaat ruimen, of hoopt iedereen op een aantal vrijwilligers van de gemeente die op deze 1 dag van het nieuwe jaar de straat weer spik-en-span gaan maken.
We gaan weer zien wat dit jaar gaat brengen.
Het jaarlijkse feestgevoel is weer voorbij. De donkere dagen na kerst zijn aangebroken. De boom staat nog maar die gaat binnenkort weer naar zijn jaarlijkse opslag. Nu wordt het weer even doorzakken voor de feestelijkheden weer aanbreken. Twee maanden, drie maanden? Ergens in het voorjaar breken weer de tijden van feestelijkheden aan. Weken die onderbroken worden door vrije dagen. Verplicht, of collectief. Vindt je het gek dat de januari-maand zo koud overkomt. Het voelt of je de laatste bevooradingsplaats net achter je laat en je met de karavaan enkele dagen door de oerwouden moet lopen. Voorlopig alleen maar routine. Werken-eten-slapen-werken-eten-slapen, etc. Alleen de weekeinden komen als een rustpuntje uit. Een soort oase in de woestijn. En dan weer snel verder naar de volgende werkweek. Gelukkig worden de dagen weer langer. Alleen merkt je daar nog niet zo veel van.
In ieder geval een heel gelukkig nieuwjaar toegewenst.